15 Ocak 2010 Cuma

Eğitim, eğitim, eğitim

Anne babalara, sonra öğretmenlere çok iş düşüyor çocuklarımızın eğitiminde. Ruhsal ve bedensel gelişimleri paralel gitmeli ki sağlıklı bireyler ve toplumlar yetişsin arkamızdan. Hayatımızın ne kadarına müdahale edebiliyor, bozulmuş değerlere engel olabiliyoruz. Çocuklarımızı bir çiçek gibi özenerek yetiştirirken okul çağına getiriyor, öğretmenlere emanet ediyoruz. Öğretmen ve aile işbirliği sağlanabiliyor mu yeterince? Eski usul, eti senin kemiği benim mi oluyor çoğu zaman. Nasıl yapmalı, ne tedbir almalıyız da çocuklarımızı doğru şekilde büyütmeliyiz. Örnek toplum olabilmek için önce örnek aile olmak gerekmiyor mu? Peki bir öğretmen nasıl olmalı? Peki öğretmenleri yetiştiren kurumlar nasıl olmalı? Eğitim sistemimizin başındakiler nasıl hareket etmeli? Yeterince finans sağlanıyor mu çocuklarımızın eğitimine? Milli gelirimizin ne kadarı geleceğimizin yetişkinleri ve bu ülkeyi emanet edeceklerimize ayrılıyor? Anne-baba olmak ne zor şeymiş, pek çok şey elinizde değil. Ümitsizliğe kapılmak istemiyorum. Kendine yetebilen, mücadeleci, insanı, hayvanı, tüm doğayı seven saygı duyan, kendi için olduğu kadar toplum için de çalışan, üreten, paylaşan bir evlat yetiştirmek istiyorum. Allah yardımcımız olsun. Tüm anne babalara Allah kolaylık versin.

Hiç yorum yok: