11 Mart 2010 Perşembe

MUCİZEM



Bu ayakları öper, alnıma koyarım ben.
Bu oğluşu yaratan bana bağışlayan Allahıma binlerce şükür.
Bu hayatta en büyük tesellim oğlum, hayatımın sakin limanı.
Öğrenmeye aç, pırıl pırıl soru soran gözlerin,
Avuçların hep açık, atakta, bir şeyleri tutmak için.
Sen göğsümde uyurken duygularım taşar tutamam gözümün yaşını,
Bu güzellik karşısında ne yapacağımı bilemem.
Sarılırım masumluğuna. Oyna bebeğim doya doya oyna.
Tadını çıkar çocukluğunun. Ben senin koruyucun, en iyi oyun arkadaşın olacağım ve sırdaşın.
Hep genç kalacak yüreğim senin için,
Bir gün gelip ergen olduğunda söz seni anlayacağım.

2 yorum:

Vintage Duygular dedi ki...

Okurken gözlerim doldu.. Anne olan belki kelimelerin anlatmak istedigi duygulari hissedemez,ama anne olunca insan her harfi hissediyor.. Öperim o ayaklari

FADİŞ dedi ki...

Vintage Duygular, hissettiklerimi tekrar hatırlattın bana sağol:)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...